Etappe 21

Zaterdag, 11 juli 2015

Rifugio Sant' Antonio di Val Vogna via Alpe Macagno (2188 m), de Passo de Maccagno (2495 m), de Colle Lazoney (2395 m) en de Colle della Mologna Grande (2364 m) naar Rifugio Rivetti (2150 m).


Een zware etappe over drie passen! Om 4.30 u staan we op. Om niet iedereen wakker te maken pakken we in alle stilte onze rugzakken en zorgen voor licht met onze hoofdlampjes. We gaan snel ontbijten (Jorge weer opgeknapt) en aan de wandel. Temperatuur heerlijk zo vroeg in de morgen! We lopen stroomopwaarts langs de rechteroever van het bergriviertje Torrente Vogna, dat ons een groot gedeelte van de dag zal vergezellen. Tot het gehucht Peccia (1534 m) gaat het over een nieuw aangelegde weg nog allemaal probleemloos. Voorbij Peccia wordt het terrein steiler en steken wij over de Ponte Napoleone, die in 1800 door Franse soldaten werd gebouwd, de Torrente Vogna over en vervolgen onze weg langs de linker oever tot Pioda (1877 m ) waar wij weer wisselen naar de rechteroever. We passeren een 30 tal blèrende geiten, en tot onze verbazing lopen ze met ons mee. Was even leuk maar al gauw hinderlijk met lopen. Hoe we ook ons best deden ze kwijt te raken, het wilde niet lukken. Jan liep voorop en alle geiten schaarde zich bij hem…maar ze gingen niet weg. Het wandelpaadje was erg smal met al die blèrende, etende en poepende geiten om ons heen! Na enkele kilometers naderen we een huisje waar een jongeman ons te hulp kwam. Hij probeerde tevergeefs de geiten te lokken met zout (wat ze lekker vinden). Dat hielp maar even, maar toen wij weer aanstalten maakten om door te lopen kwam de hele horde er weer aan. De jongeman haalde draad in het huisje en uiteindelijk hebben we ze gevangen. Hoe het precies is afgelopen....weten we niet! Wellicht heeft de jongeman nu een voorraadje geitenkaas! Vanaf hier blijft het pittig klimmen naar Alpe Maccagno (2188 m).
Maar dan…..komt voor mij dan toch de "man met de hamer"? Ik voel me plotseling niet lekker en geef over. Even een hele opluchting maar van korte duur. De hele dag zal dit door gaan en het kost me veel moeite om door te lopen. Mijn medicatie tegen buikklachten kunnen niet werken omdat ik ze niet binnen kan houden. Een slokje water is al te veel. Heb zo’n dorst, zo warm, zo ziek en wil alleen maar slapen! Genieten van deze mooie etappe… nee… overleven….ja!
We maken een steile klim, door een desolate steenwoestijn, naar de Passo Maccagno (2495 m). Boven gekomen bleef voor mij het euforische gevoel van blijdschap weg….ik stond weer over te geven! Een zakje OZR- zout bleef binnen en ik kon weer kleine slokjes water drinken. Mijn vochtgehalte moest nodig aangevuld en slapte van mijn lichaam nam steeds meer toe. Er volgt een korte (ca. 150 m ) afdaling waar we soms onze handen moeten gebruiken om veilig op een met gras begroeid plateau te komen. Het tempo was door mijn ziek zijn niet hoog en we zullen uiteindelijk na 13 uur lopen aan komen in onze Rifugio Rivetti. Het laatste stuk heeft Jan, door steeds terug te lopen zonder zijn rugzak, mijn rugzak gedragen.
En dan… warme douche en naar bed waar ik vervolgens 12 uur achter elkaar slaap!
De volgende morgen gelukkig weer kiplekker!


Annelies  


























































































Geen opmerkingen:

Een reactie posten